Duidelijkheid

Het moment van de waarheid...
Eindelijk na 2,5 week weinig slaap veel stress en op de dag met het grijze randje.
Toch al mijn moed bij elkaar wezen rapen om je te vragen of we dingen nog gaan uit spreken. 
Voor mijn gevoel had jij daar niet echt heel veel zin in en wou je dit gesprek liever niet voeren,
maar ik had hier oprecht heel erg last van.
Dat vermoeden had je al waardoor de sorry al snel volgde.

Wat heb ik nu op dit moment nu aan een sorry? Had je maar de ballen gehad om dingen wel aan te pakken.
Mensen roepen in een dronken bui niet zomaar dingen.. en die kus.. wauw .. betekende alles dan niks?

Je had je grote bek moeten houden zeg je ..
ik geef je nog een opening door te zeggen dat als je er wat mee doet dat je dan je mond niet had hoeven te houden..
maar als je er inderdaad niks mee gaat doen dan had je het niet moeten vertellen..
en weer volgt de sorry..

En weer heb ik niks aan je sorry.. "je had me die kus ook niet moeten geven' ik zie mezelf dat nog steeds typen
terwijl ik mezelf steeds dieper voel zinken... ik voel me klein,, heel klein .. en jij maar denken dat ik een extreem grote bek heb..
maar je moest eens weten hoe klein hartje ik heb.. hoe gevoelig ik ben..

Je moest überhaupt eens weten hoe ik mij nu voel.. je gaf valse hoop, ik vind dat niet eerlijk..
Van veel mannen had ik verwacht en jij was oprecht de allerlaatste van wie ik dit had verwacht.
Je hebt me wel verrast de laatste tijd.. eerst je liefdesverklaring die ik niet aan zag komen.. en die kus,,
Totaal onverwacht!
Ergens moet ik toegeven dat ik deze uitkomst ook niet verwacht had na wat ik ook uitgesproken had.
Domme ik.. 

Ik zit op me werk ,.. naast een collega die ik niet goed ken.. ik vertel hem dat ik even moet roken en even een telefoontje moet plegen..
Met mijn ziel onder mijn arm loop ik naar buiten en bel ik mijn work husband.. de man die alles van mij aan moet horen,.
die ik dit allemaal met veel moeite niet durfde te vertellen..

Ik doe hem mijn kant van het verhaal, de ingekorte versie. Niet alle details worden besproken. Gewoon de rode draad van ons gesprek..
En dan komt het moment dat iemand mij wel beter ken, en de vraag "en hoe voel jij je nu?" volgt..
waarop ik vol schiet en aangeef het hier niet over te willen hebben omdat het al zo'n kut dag is..
en dan ben je gelijk weer zo lief en vraag je gelijk waar we het over moeten hebben
omdat je weet dat ik nu met tranen in mijn ogen op mijn werk sta.. op het punt om heel hard te breken..

We hebben het over het weer, de sneeuw en de kou.. dankjewel dat je me rustig maakt!
Hopelijk kan ik vannacht rustig slapen...