Bom

Zucht..
Waar moet ik in Gods naam beginnen?

De laatste paar dagen leef ik in een waas. Niks is meer duidelijk, ik probeer dingen te begrijpen maar zit vol vragen.
Weet je nog wel wat je gedaan en gezegd hebt? Hoelang speelt dit? Waarom kom je er nu pas mee aan? Wat verwacht je van mij?
Wil je het zelfde van mij horen ? Wil je bevestiging?

Zelfs als ik er nu weer aan denk krijg ik weer tranen in mijn ogen. Ja dat wist je niet, maar zo gevoelloos ben ik niet.
Je woorden sloegen in als een bom, totaal onverwacht en recht op zijn doel af. Ergens voelde ik me blij, Gelukkig, Opgelucht en aan de andere kant had ik zoiets van wat doe je mij nu weer aan. Ik werd onzeker, Klein en van slag. Wat moet ik hier nu mee?

Je was zo open, zo eerlijk.. De drank hielp je daar ook zeker wel bij. Volledig kwetsbaar en je verwachte dat ik je zou uitlachen, terwijl jij geen idee hebt wat jou woorden voor mij betekenen. Maar je straalde voor het eerst sinds jaren weer eens. 

Het liefst zie ik je elke dag stralen. Maar ook wetende wat dat voor offers gaat brengen. En of ik daar deel van uit wil maken betwijfel ik, ik wil namelijk niet de reden zijn van jou offer.

Ik heb me stil , gevoelloos en kill opgesteld tijdens jou bom. Welkom bij mijn zelfbescherming. Ik had een gat in de lucht willen springen, je vasthouden en je zien lachen en nog veel meer. Jaren geleden kwam ik er achter dat je een no go terrein was, helaas heb ik weer.
Daar baalde ik van, dat mag je best weten ondanks dat ik je dat niet verteld heb die avond. Mijn woorden zouden een keuze maken in jou hoofd wat niet eerlijk is ergens.

En ja ik ben weer eens dom want ik snij mezelf hiermee in de vingers. jij bent bang voor mijn 10%, die voor jou oprecht een onbekende weg gaat zijn. Ik ben bang voor mijn 100%, dat ik weer eens glashard op mijn gezichtje val.

Kies eerst je eigen pad, daarna kom ik vanzelf wel naast je wandelen.
Zolang ze samen maar naar het zelfde eindpunt willen komen.